ŞEHİRCİLİK

 

 ŞEHİRCİLİK

 

Şehircilik terimi
şehir fenomeninin bir özelliği olan insan topluluğunun farklı bir niteliğini,
varolmanın, ya da hayat tarzının özel bir biçimini gösterir.

G. Simmel, P. A.
Sorokin ve C. Zimmer-man, R. Park, N. J. Spykman ve L. Wirth’in eserleri
varolmanın, ya da hayat tarzının özel bir biçimi olarak şehirciliğin özellikle­rinin
az ya da çok ortak yönlerini ortaya koymuştur, özellikle L. Wirth’in eseri
Amerikan sosyolojisinde bu yaklaşımın temsilcisidir. Bu özellikler,

 a) sosyal taba­kalaşma sisteminin ana temelini oluşturan
farklılaşmış meslek yapısına bağlı karma­şık bir iş  bölümü;

 b) geniş bölgesel ve sos­yal haraketlilik

 c) nüfusa belirli bir fonksi­yonel bağımlılık;

 d) kişilerarası ilişkilerde temel olan kişisel anonimlik
ve sosyal rolle­rin ve rol ilişkilerinin parçalanması;

 e) sos­yal kontrolün dolaysız biçimine güveni; ve (f)
normatif aykırılığı içerir. Giderek artan sayıdaki sosyolog şehrin mahiyetine
ilişkin bilimsel bir (anımın formel kriterinin, onun demografik benzersizliğine
yani mutlak büyüklüğü ve yerleşim yoğunluğuna baka­rak bir şehir topluluğunun
tanımına var­maktadırlar.

(SBA) Bk. Şehir, Şehir
Sosyolojisi, Şehirleşme