Haluk’un Amentüsü Şiiri (orjinal)- Tevfik Fikret Şiirleri

156

Bir kudret-i külliye var ulvî ve münezzeh,
Kudsî ve muallâ, ona vicdanla inandım.

Toprak vatanım, nev’i beşer milletim… İnsan
İnsan olur ancak bunu iz’anla, inandım.

Şeytan da biziz, cin de, ne şeytan ne melek var;
Dünyâ dönecek cennete insanla, inandım.

Fıtratta tekâmül ezelîdir; bu kemâle
Tevrât ile, Incil ile, Kur’an’la inandım.

Ebnâ-yı beşer birbirinin kardeşi… Hulyâ!
Olsun, ben o hulyâya da bin canla inandım.

İnsan eti yenmez; bu teselliye içimden
— Bir ân için ecdâdımı nisyanla — inandım.

Kan şiddeti, şiddet kanı besler; bu muâdât
Kan âteşidir, sönmeyecek kanla, inandım.

Elbet şu mezâr ömrünü bir başr-i ziyâ-hîz
Ta’kîb edecektir, buna îmanla inandım.

Akim, o büyük sâhirin i’câzı önünde
Bâtıl geçecek yerlere hüsranla, inandım.

Zulmet sönecek, parlayacak hakkı-ı dırahşan
Birdenbire bir tâbiş-i bürkânla, inandım.

Kollar ve boyunlar çözülüp bağlanacak hep
Yumruklar o zencîr-i hurûşanla, inandım.

Bir gün yapacak fen şu siyah toprağı altın,
Her şey olacak kudret-i irfanla… inandım.

(Tevfik Fikret)

Önceki İçerikSurname Nedir, Ne Demektir, Tanımı (Edebiyat Kavramları Sözlüğü)
Sonraki İçerikEdgar Allan Poe Kimdir, Hayatı, Eserleri, Edebi Kişiliği, Hakkında Bilgi